BIEDRONKI oddz. III
Warto przeczytać
Standardy Ochrony Małoletnich
https://standardy.fdds.pl/standardy
KONTRAKT GRUPOWY
„KODEKS WYJĄTKOWEGO PRZEDSZKOLAKA“
1. „Daj z siebie wszystko, ciesz się grą“ –
STARAM SIĘ ROBIĆ WSZYSTKO NAJEPIEJ JAK POTRAFIĘ , JESTEM ZADOWOLONY Z DOBRZE WYPEŁNIONYCH ZADAŃ
- stara się być samodzielne w czynnościach saomobsługowych
- chętnie wykonuje zadania plastyczne, ruchowe, graficzne
- odczuwa radość z samodzielnej pracy oraz gier, zabaw wykonywania wspolnych zadań
- aktywnie uczestniczy w pracach porządkowych w sali
- sumiennie wypełnia rolę dyżurnego
- wypełnia swoje zadania na miarę swoich możliwości
- nie zraża się niepowodzeniami
2. „Bądź uczciwy względem siebie i innych“ -
ZAWSZE MÓWIĘ PRAWDĘ I POTRAFIĘ PRZYZNAĆ SIĘ DO WINY
- potrafi dostrzec pozytywnych i negatywnych bohaterów bajek
- przyznaje się do swoich błędów
- po przewinieniu potrafi przeprosic i odczuwa skruchę
- przestrzega reguł zabawy grupowej i indywidualnej, gier, umów, kontraktów
- wie dlaczego należy zawsze mówić prawdę
- rozumie pojęcie „uczciwość“
3. „Nawet jeśli jest trudno nigdy się nie poddawaj“ –
PODEJMUJĘ SIĘ NOWYCH ZADAŃ I NIE ZRAŻAM SIE TRUDNOŚCIAMI
- nie zniechęca się łatwo lecz mimo trudności stara się wykonać zadanie
- jest otwarte na nowe zadania i ciekawe nowych doświadczeń
- rozpoznaje i nazywa swoje emocje
- zna swoje słabe i mocne strony
4. „Każdy jest ważny, szanuj wszystkich“ – JESTEM KOLEŻEŃSKI I MIŁY DLA KAŻDEGO
- wczuwa się w samopoczucie krzywdzonych – pociesza smutne dziecko
- potrafi i chce zaopiekować się kimś młodszym, słabszym
- przejawia tolerancję i empatię w kontaktach z innymi
- słucha uważnie gdy inni mówią
- z uwagą słucha dorosłych
- potrafi czekać na swoją kolej
- kulturalnie odnosi się do dzieci i dorosłych
- ma wyrobiony nawyk używania słów grzecznościowych
- zgodnie dzieli się zabawkami
- pomaga innym
5. „Ciesz się z sukcesów innych jak ze swoich“ –
POTRAFIĘ DOCENIĆ SIEBIE I INNYCH
- potrafi dokonać oceny prac innych i samooceny
- po przegranej stara się zrozumieć, że nie każdy może jednocześnie wygrać
- kibicuje innym w zawodach sportowych, zadaniach grupowych
- gratuluje innym zdobytych nagród czy uznania
- rozróżnia emocje i uczucia przyjemne i nieprzyjemne
6. „Tylko razem możemy osiągnąć wielkie cele“ –
RAZEM OSIĄGAMY WIELKIE CELE
- współpracuje we wspólnych zabawach i zadaniach
- sumiennie wypełnia powierzone mu zadania w grupie na miarę swoich możliwości
- rozumie potrzebę współdziałania dla osiągnięcia wspólnego celu
- przydziela innym zadania będąc kapitanem drużyny
- aktywnie uczestniczy w rywalizacji zespołowej
- dochodzi do zgody lub kompromisu w akceptowany społecznie sposób
Konwencja_o_Prawach_Dziecka.pdf
Konwencja o prawach dziecka
Konwencja gwarantuje prawa dziecka, niezależnie od koloru skóry, wyznania czy pochodzenia. Przyjęta została przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w 1989 r., Polska jest inicjatorem jej uchwalenia. Konwencja weszła w życie w 1990 r. Stronami konwencji jest 195 państwa (czerwiec 2015 r.). Polska ratyfikowała konwencję w 1991 r.
Postanowienia Konwencji o prawach dziecka są podstawą działalności UNICEF, który podejmuje starania, aby stanowiły one kanon zasad etycznych i standardów międzynarodowych postępowania wobec dzieci.
Konwencja nakazuje gwarantowanie zapisanych w niej praw bez jakiejkolwiek dyskryminacji. Ponadto, zakazuje jakiejkolwiek dyskryminacji lub karania dziecka ze względu na status prawny, działalność, poglądy, przekonania religijne rodziców, członków rodziny lub opiekunów.
Nakazuje ona, by we wszelkich działaniach dotyczących dziecka kierować się jego najwyższym dobrem.
Konwencja nakłada na państwa obowiązek podejmowania działań biorąc pod uwagę prawa i obowiązki rodziców dziecka lub jego opiekunów. Ponadto, nakazuje państwom poszanowanie praw i obowiązków rodziców, członków rodziny, środowiska, opiekunów prawnych, innych osób, do ukierunkowania dziecka i udzielania mu rad przy korzystaniu przez nie z praw określonych w konwencji. Konwencja wskazuje, że rodzice lub inne osoby odpowiedzialne za dziecko ponoszą główną odpowiedzialność za jego utrzymanie oraz zapewnienie warunków niezbędnych do rozwoju.
W konwencji zapisane są:
- prawo do życia i rozwoju, do tożsamości, obywatelstwa,
- prawo swobody myśli, sumienia i wyznania, wyrażania poglądów, w tym w postępowaniu administracyjnym i sądowym,
- prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego, domowego, tajemnicy korespondencji
- prawo do wychowania w rodzinie i kontaktów z rodzicami w przypadku rozłączenia z nimi, prawo poznania rodziców, jeżeli to możliwe,
- prawo do wolności od tortur, poniżającego traktowania, przemocy fizycznej lub psychicznej, wyzysku, nadużyć seksualnych,
- prawo do swobodnego zrzeszania się, pokojowych zgromadzeń,
- prawo do odpowiedniego do wieku i stopnia rozwoju traktowania w ramach postępowania karnego,
- prawa społeczne, w tym prawo do odpowiedniego standardu życia, opieki w instytucjach i zakładach, ochrony socjalnej, ochrony zdrowia, rehabilitacji społecznej i zdrowotnej,
- prawo do ochrony przed wyzyskiem ekonomicznym, podejmowaniem pracy w zbyt wczesnym wieku,
- prawo do wypoczynku i czasu wolnego,
- prawo dostępu do informacji i materiałów pochodzących z różnych źródeł,
- prawa do nauki, w tym prawo do bezpłatnej i obowiązkowej nauki w zakresie szkoły podstawowej.
Szczególną uwagę konwencja poświęca dzieciom niepełnosprawnym, nakładając na państwo obowiązek zapewnienia warunków integracji społecznej, edukacji, rehabilitacji, rekreacji, dostępu do opieki zdrowotnej. Ponadto, konwencja zawiera zasady dotyczące postępowania w przypadku przysposobienia, procedur uchodźczych, ochrony tożsamości dzieci należących do mniejszości etnicznych, religijnych, językowych.
https://unicef.pl/co-robimy/prawa-dziecka
Porozmawiajmy o… emocjach
W przedszkolnym życiu nie brakuje emocjonujących sytuacji i wydarzeń, więc wydaje się, że mówienie o emocjach zawsze jest na czasie. Niektórzy mówią, że emocje rządzą światem, i trzeba przyznać, że mają wiele racji. Bez emocji nasza rzeczywistość pewnie w ogóle nie mogłaby istnieć. Dla wszystkich dzieci są one zupełnie naturalnym składnikiem życia. Dużym odkryciem, czasami zaskoczeniem, dla malucha jest to, gdy orientuje się, że inni (najczęściej bliscy) rozpoznają, jak on się czuje, że wiedzą, kiedy jest smutny albo zawstydzony, i potrafią mu pomóc. Dzieci także umieją rozpoznać uczucia innych. To, czego im brakuje, to słownictwo do nazwania tego, co obserwują i przeżywają. W tym może pomóc rozmowa z uważnym dorosłym. Po takiej rozmowie dzieci będą wiedziały, co to jest emocja (podadzą intuicyjną definicję), będą umiały wymienić nazwy podstawowych emocji, po mimice twarzy i postawie ciała poznają, jak ktoś się czuje, zwrócą uwagę na emocjonalne sygnały z własnego ciała, będą częściej łączyć w ciąg przyczynowo-skutkowy wydarzenie i rodzącą się w danej sytuacji emocję.
Co to są emocje?
Jak wytłumaczyć pięcio-, sześciolatkowi, czym są emocje? Warto skorzystać z łacińskiej nazwy e movere, co oznacza ‘w ruchu’. Emocje są tym, co nas porusza w środku i powoduje, że czujemy jakieś pobudzenie. Czujemy, że coś się zmienia w naszej głowie i całym ciele. W rozmowie z pięcio-, sześciolatkiem można zamiennie używać określeń: emocje, uczucia, nastroje, humory. Zanim zapoznasz dzieci ze swoją definicją emocji, zapytaj, jak one rozumieją to określenie. Możesz się spodziewać, że w tym momencie zaczną podawać przykłady różnych emocjonujących sytuacji ze swojego życia.
Podstawowe emocje
Badania pokazały, że wszyscy ludzie na świecie odczuwają takie same emocje. Różnią się natomiast sposobem ich wyrażania, np. w jednej kulturze radość okazuje się głośnym śmiechem, w innej tylko powściągliwym uśmiechem (bez pokazywania zębów). Do podstawowych emocji zalicza się: radość, smutek, złość, strach, a niektórzy badacze dodają także zaskoczenie, wstręt, wstyd i obrzydzenie. Pięcio-, sześciolatek łatwo zapamięta od czterech do pięciu nazw emocji. Pozostałe są bardziej złożone i rozwijają się na bazie tych podstawowych, np. zdenerwowanie zawiera w sobie strach i złość, a miłość powstaje na bazie radości. Być może wcale nie musisz nastawiać się na wyliczanie uczuć. Dzieci w tym wieku mają już sporą wiedzę na ten temat i wystarczy zapytać: „Jakie znasz emocje?”. Po chwili lista będzie gotowa. Możesz jedynie zadbać o to, by z wielości przykładów wyławiać nazwy emocji i nakierowywać dziecko, aby określało, o jakie uczucie chodzi w jego opowieści. Gdy pięcio-, sześciolatek opowiada: Czułem się źle, bo tata obiecał, że pójdziemy do kina, a potem zapomniał, można to skomentować: W takiej sytuacji można czuć złość, rozczarowanie i smutek. A jak było z tobą?.
Sygnały w ciele, czyli gdzie siedzą emocje?
Każda emocja inaczej się ujawnia. Gdy się złościmy, marszczymy brwi i napinamy mięśnie rąk i nóg, gdy jesteśmy smutni, robimy z ust podkówkę i pochylamy głowę, gdy się boimy, zastygamy i szeroko otwieramy oczy, pojawiają się drgania w okolicy ust i rąk, a gdy czujemy się weseli, śmiejemy się i rozluźniamy ciało. Stworzono katalogi zachowań związanych z danymi emocjami. Zapytaj dziecko, jak wygląda ktoś, kto: się smuci, boi, złości, cieszy, wstydzi, odczuwa wstręt. W celu zebrania tych informacji można posłużyć się plakatem z narysowaną sylwetką osoby dorosłej / dziecka. Będziesz na niej pokazywać części ciała, w których można odczuwać daną emocję. Wtedy okaże się, że niektóre miejsca są wspólne dla wszystkich, a inne charakterystyczne tylko dla pojedynczych osób. I to jest naturalne. .
Skąd się biorą emocje?
Emocje są następstwem jakiejś sytuacji, w której się znaleźliśmy i której nadaliśmy określone znaczenie. Są takie zdarzenia, które zazwyczaj wywołują w ludziach określone uczucie, np. widok zepsutego pożywienia – obrzydzenie. Inne nie są już tak jednoznaczne. Chociaż większość ludzi boi się burzy, to niektórzy są nią zafascynowani. Dla jednego dziecka zdobycie kolejnej karty do kolekcji wiąże się z radością i zadowoleniem, a dla drugiego – z rozczarowaniem i złością. Możemy się domyślić, że pierwsza osoba jeszcze takiej karty nie miała, a druga już pewnie posiada ją w swojej kolekcji. Ale może się przecież okazać, że ktoś poluje na kolejną taką samą… Nie dowiemy się tego, jeśli nie zapytamy: Jak się teraz czujesz? Co to dla ciebie znaczy, że masz kolejną taką samą kartę?. W tej części rozmowy akcent jest położony na szukanie połączenia pomiędzy tym, jak ktoś się czuje, a tym, co spowodowało, że tak właśnie się poczuł. Dlatego warto zapytać dziecko, skąd jego zdaniem wzięły się te emocje. Na początek łatwiej będzie jemu poszukać tej zależności u kogoś, kogo mogą obserwować, niż u siebie samych. Dlatego warto rozpocząć od rozmowy o konkretnej postaci, np. z bajki.
Emocje są dobre
Bardzo ważne jest, aby podkreślać, że nie ma dobrych i złych emocji. Dzięki złości wiemy, czego nie chcemy i na czym nam zależy, strach chroni nas przed niebezpieczeństwem, smutek pozwala na odpoczynek i otrzymanie wsparcia, radość daje wiele energii i zbliża nas do innych ludzi. Ważne jest także, abyśmy wyrażali uczucia w taki sposób, by nie krzywdzić innych.
Ruch rozwija mózg
Mózg każdego człowieka rozwija się poprzez ruch. To właśnie sprawność ruchowa odpowiada za tworzenie się sieci połączeń neuronalnych, od których zależy w przyszłości rozwój umysłowy dziecka. Duża ilość połączeń nerwowych pozwala w dalszym etapie życia dziecka uczyć się nowych, wyższych umiejętności, jak na przykład czytanie czy pisanie.
Trudności w uczeniu się
Trudności w uczeniu się mogą być spowodowane nieprawidłową pracą układów zmysłowych, które odpowiadają za nabywanie wyższych umiejętności. Niektóre dzieci mają trudności z nauką czytania i kłopot sprawia im skupianie wzroku przez dłuższy czas na jednym punkcie. Mięśnie ich oczu nie rozwinęły się prawidłowo. Prawdopodobnie dzieci te miały mało okazji do obserwowania ruchu i dostrzegania przedmiotów z różnych odległości.
Za trudności związane z prawidłowym trzymaniem ołówka, szybką męczliwość dłoni i nieczytelne pismo odpowiada ogólna sprawność ruchowa dziecka. Ta z kolei może zależeć od napięcia posturalnego oraz słabej obręczy barkowej. Zbyt mało doświadczeń ruchowych niekorzystnie wpływa na sprawność w zakresie motoryki małej i pisania.
To tylko dwa przykłady ukazujące, jak ważna jest stymulacja sensoryczna oraz tworzenie sieci połączeń neuronalnych dla umiejętności uczenia się dziecka. Mowa, koordynacja wzrokowo-ruchowa, słuch, orientacja przestrzenna, percepcja wzrokowa – kształtują się na bazie systemów sensorycznych związanych z ruchem oraz działaniem układu przedsionkowego.
Zabawy rozwijające mózg
Zabawy rozwijające mózg to wszelkie zabawy ruchowe, dzięki którym dziecko zdobywa nowe doświadczenia. Najlepsza okazja do tego to ruch na placu zabaw. Huśtawki, równoważnie, trampoliny, małpi gaj to bardzo wartościowe zabawy. Rower i hulajnoga także doskonale wspierają pracę układu przedsionkowego. W domu można tworzyć tory przeszkód, skakać na skakance, bawić się hula-hop. Możliwości jest wiele, a wszystkie wspierają rozwój dziecka.
................................................................................................................................................................................................................
Gimnastyka buzi i języka dla całej rodziny
Dosyć często rodzice pytają mnie, jak gimnastykować buzię, aby dziecko mówiło ładnie i poprawnie. Czy można ćwiczyć w domu? Oczywiście, że TAK - nawet trzeba! Ćwiczenia artykulacyjne, nazywane potocznie gimnastyką buzi i języka, mogą być wykonywane przez całą rodzinę jako forma wspólnej zabawy w wolnym czasie. Chodzi o to, aby czerpać z nich przyjemność, a jednocześnie wspomóc rozwój aparatu mowy dziecka. Już 2-3 latek chętnie podejmie taką inicjatywę i zainteresuje się zabawą. Pomocne mogą być także dostępne zabawy i gry planszowe.
Możemy wykonywać po kolei ćwiczenia warg, języka, podniebienia miękkiego oraz zabawy oddechowe. Do tych ostatnich możemy wykorzystać bańki mydlane, kolorowe piórka lub skrawki papieru, urządzając zawody w dmuchaniu (kto pierwszy lub kto dalej dmuchnie). Oto kilka przykładowych ćwiczeń do wykorzystania przez rodziców w domu.
JĘZYK
• kląskanie jak konik,
• malowanie szerokim językiem podniebienia,
• liczenie zębów na dole i na górze,
• wypychanie językiem policzków.
WARGI
• przesyłanie buziaków,
• szeroki uśmiech – dzióbek z ust,
• naśladowanie wozu strażackiego: „i-o-i-o”,
• czesanie ust zębami.
PODNIEBIENIE MIĘKKIE
• otwieranie i zamykanie paszczy krokodyla z jednoczesnym naśladowaniem odgłosu,
• chrapanie misia,
• płukanie gardła.
PORADY DLA RODZICÓW:
• ćwicz ze swoim dzieckiem ok. 5 – 10 minut codziennie,
• można bawić się przed lustrem, wówczas dziecko obserwując, będzie naśladować rodzica,
• ćwiczenia powinny mieć formę radosnej zabawy, a nie przykrego obowiązku,
• nie wszystkie ćwiczenia będą wychodzić od razu – trening czyni mistrza.
KORZYŚCI GIMNASTYKI BUZI I JĘZYKA
• świetna zabawa dla całej rodziny,
• rozwój aparatu mowy...........................................................................................................................................................................................................
